3. Do ciemności

    

    Czarne myśli zalewają jego głowę. Niemy krzyk znika w ciemności. Nic nigdy nie było tak żałosne. Siedzi na granicy rzeczywistości. To co się zdarzyło i to co zdarzyć się mogło splatają się w ciąg nigdy niespełnionych zdarzeń. Uczucia są tylko znakiem, że nie wszystko zależy od niego. Nie potrafi wyrzucić swojego serca mimo, że splątane jest łańcuchem przeszłości. Nóż w jego gardle wbija się jeszcze mocniej sprawiając, że nie może nic powiedzieć. Jego oczy zalewa wodospad bezsilności. W oczekiwaniu na lepsze jutro nie może odpocząć. Ta batalia jest nieskończona. Tym razem nic się nie urzeczywistni. 

Przepadł.